บันทึกสร้างศาลาพักใจในสวน กับบทกลอนถึงลมหนาว

บ่ายวันเสาร์ปลายเดือนพฤศจิกายน ลมระลอกแรกของฤดูหนาวเริ่มพัดผ่านยอดไผ่สีทองริมรั้วบ้าน เสียงใบไม้กระทบกันแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบ

ความคิดที่จะสร้าง ‘ศาลาพักใจ’ หลังเล็กๆ ไม่ได้เริ่มจากพิมพ์เขียว หากแต่เกิดจากเศษไม้เก่ากองหนึ่งใต้ถุนบ้าน

“ไม้พวกนี้มันรอเวลาได้คุยกับมือคนอีกครั้ง” น้าชาญบอกอย่างนั้น